Selecteer een pagina

Zin om vanavond naar een leuke film te gaan zien ? We spreken af om 19u00 stipt aan de kassa van UGC Mechelen (het vroegere Utopolis, Spuibeekstraat 5 – 2800 Mechelen). De meeste films beginnen om 19u45. Kom je ook, geef dan een seintje aan Lieven op 0486 / 082 631.

Carpooling vanaf het Ari-vee lokaal: afspraak om 18u25. Geef een seintje ten laatste om 18u00 een seintje aan Lieven.  We kunnen naar ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ gaan zien, maar je kan ook voor een andere film kiezen.

‘Three Bilboards …” is onvergetelijk in hilarisch wraakdrama waarvoor Frances McDormand werk bekroond met de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol. Zelden jongleerde iemand zo zelfverzekerd met tragedie en komedie als Martin McDonagh in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Een hilarisch feest van scherpe dialogen dat je tot tranen toe beweegt én aan het denken zet. De titel verwijst naar de drie enorme reclamepanelen die Mildred Hayes (Frances McDormand) heeft afgehuurd om aandacht te vragen voor de onopgeloste moord op haar dochter, zeven maanden geleden. Op een bloedrode achtergrond schreeuwen zwarte letters: “Verkracht terwijl ze stierf / Nog steeds niemand opgepakt? / Hoe kan dat, chief Willoughby?”

Het is zowat de enige keer dat Mildred haar wanhoop – althans op papier – uitschreeuwt, want tijdens de rest van de film houdt ze zich ijzig kalm. Frances McDormand, minstens even onvergetelijk als in Fargo, speelt haar als een emotioneel verwoeste vrouw die niets meer te verliezen heeft. En dus ook niet bang is om de autoritaire politie van haar kleine stadje openlijk uit te dagen, en zo de hele gemeenschap tegen zich in het harnas te jagen.

Hoe iedereen samenwerkt om haar de mond te snoeren, het doet onvermijdelijk aan het #metoo-debat denken. Maar Mildred laat zich niet intimideren, en vecht indien nodig zelfs fysiek terug met een welgemikte trap in het kruis. Ze is John Wayne en The Bride uit Kill Bill ineen – maar dan met een vlijmscherpe tong in plaats van een samoeraizwaard.

Mildreds dialogen – vaak zijn het zelfs eerder monologen – zijn pure perfectie. Vaak heb je zin om recht te veren uit je bioscoopstoel en luid te applaudisseren: voor McDormand, die het allemaal zo droog en minimalistisch brengt, en voor McDonagh, die elke letter van dit bijna twee uur durende feest zelf geschreven heeft. De toon gaat van tragisch naar dolkomisch, en van teder naar brutaal. Soms bijzonder abrupt, waardoor je na een pakkende scène met politiechef Woody Harrelson meteen weer tussen je tranen door moet schaterlachen om Sam Rockwell, zijn trouwe maar oliedomme hulpje.

Rockwells personage Dixon komt hoe langer hoe meer centraal te staan in het verhaal. Toegegeven, zijn transformatie van racistische geweldenaar tot, euh, iets minder verwerpelijks, voelt een tikje gemaakt. Dat je er toch helemaal in meegaat, is te danken aan Rockwells verrassende invulling van het personage: in zijn ogen schemert iets goeds door, als een hond die met de juiste training wél een brave loebas zou kunnen worden. Thematisch borduurt McDonagh voort op In Bruges: hoop, en de mogelijkheid tot vergiffenis en verandering, daar gaat het allemaal over.